SİNEMADA KÖTÜNÜN KAHKAHASININ EROL TAŞ ÖRNEĞİ ÜZERİNDEN İNCELENMESİ
KIZ KARDEŞLER FİLMİNDE ÖZNENİN DURUMU: JUDITH BUTLER PERSPEKTİFİNDEN BİR OKUMA
Mart , 2020
Geçen Yılın Kayıplarından: Thomas Elsaesser
Mart , 2020
Dil tr
Konular İletişim
Bölüm Makale
Yazarlar

Orcid: 0000-0003-3579-6750
Yazar: Şükrü SİM
Kurum: İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ, İLETİŞİM FAKÜLTESİ
Ülke: Turkey


Orcid: 0000-0001-6528-0494
Yazar: Semih GÖNCÜ (Sorumlu Yazar)
Kurum: İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ
Ülke: Turkey


Tarihler Yayımlanma Tarihi : 15 Nisan 2020

Sinema tarihinde kötünün kahkahası her daim kötü karakter ile özdeşleşen ve kötüyü kahramandan keskin bir şekilde ayıran önemli bir olgu olarak var olmuştur. Ancak bu kahkahanın nasıl bir sebepten veya motivasyondan dolayı filmlerde tezahür ettiği, akademik bağlamda yeterince üzerinde durulmamış ve düşünülmemiş bir durumdur. Bu çalışmada Türk sinemasında kötü karakterle/tiple özdeşleşmiş bir aktör olan Erol Taş’ın dört farklı filmde canlandırdığı karakter ve tiplerin kahkahası üzerinden bir inceleme yapılmaya çalışılacaktır. Teorik çerçevesini gülme teorilerinin oluşturduğu çalışmada, Türk sinemasında bulunan karakter/tip ayrımı için de teorik bir perspektif ortaya konulmuş ve Taş’ın seçilen filmlerde canlandırdığı kişiliklerin karakter ve tip ayrımları yapılmıştır. Çalışmada Erol Taş’ın ön plana çıktığını varsaydığımız dört farklı filmi seçilmiştir: Susuz Yaz (Metin Erksan, 1963), Aslan Bey (Yavuz Yalınkılıç, 1968), Çeko (Çetin İnanç, 1970), Yılmayan Şeytan (Yılmaz Atadeniz, 1972). İncelenen filmlerdeki kötü karakterler ve tipler genellikle üstünlük teorisinin ön gördüğü sebeplerden dolayı kahkaha atmaktadırlar. Bununla birlikte bazı durumlarda kötü karakterlerin kahkaha atma sebebi uyumsuzluk ve rahatlama teorileriyle birlikte Henri Bergson’un da gülme teorisini doğrulamaktadır. Çalışmada Erol Taş’ın canlandırdığı kötü karakter kahkahalarının karmaşık bir yapı arz ettiği; öte yandan kötü tiplerin ise nispeten daha basit bir düzlem üzerinden şekillenen kahkahalara sahip olduğu görülmüştür.

Türkçe